پرداختن به مقولة بدن دغدغة پیوستة حوزة اندیشه گری معماری تا به امروز بوده و بنا به تفسیر آن در هر دورة تاریخی، حضور متفاوتی در معماری و احکام طراحانة آن داشته است. امروزه رویکرد تک ساحتی غالب طراحان به بدن و به تعبیری تأکید بر شیءگونگی آن در امر معماری مورد نقد است؛ آنچه متأثر از نگاه آنتروپومورفیسم یعنی بسط ویژگی های انسانی ازجمله خصوصیات بدنی او به حوزة اندیشه و عمل همچون معماری به نظر می رسد. در این پژوهش نگارنده، با محوریت سؤالات پژوهش و با بازخوانی تحلیلی آنچه در حوزه های فلسفه، جامعه شناسی، و هنر و معماری در خصوص نسبت انکارناپذیر بدن و معماری آمده، به بررسی سیر تحوّل صورت یافتن بدن در امر معماری و نحوة تداوم نگرش آنتروپومورفیک در این حوزه تا به امروز می پردازد. در این مقاله برای پاسخ به سؤالات، از طریق بررسی روایت ها و تحلیل تفاسیر مختلف بدن در پارادایم های غالب زمینه، اعم از بدن «عینی» تا «پدیداری»، به بیان تحلیلی از سیر تعین بدن در امر معماری پرداخته می شود. نتایج تحقیقْ گویای آن است که سیر تحوّل اندیشة معماری در تقابل با شیءگونگی بدن به مباحث بدنمندی متأثر از پدیدارشناسی منجر شده و هرچند تفسیر انسان از ماهیت بدن خود در تجربة زیسته اش از فضا تغییر کرده، ولی مواجهة معماران با مقولة بدن همچنان تداوم دهندة نگاه آنترومورفیک اعم از ترجمان هندسی، فرمی، و عددی بدن در امر معماری است.

در حال حاضر پیوند عضو یکی از روش های مهم درمان بیماری ها است؛ مطابق اعتقادات اولیه بشر، بدن تنها یک مجموعه محترم و دارای ماهیتی رمزآلود است؛ اما همراه با پیشرفت های علمی، انسان اهمیت بدن و اعضای آن را به منظور استفاده در طرح های تحقیقی و عملیات های پزشکی دریافت؛ ازاین رو شناسایی رابطه انسان با بدن خویش تبدیل به یک مساله مهم گردید؛ شناسایی حق تصرف برای انسان در بدن خویش به منظور جلوگیری از هدررفت اعضای بدن، انگیزه عمده نظریه پردازان در حوزه مطالعات راجع به رابطه انسان با بدن خویش است؛ اما بحث راجع به مالکیت انسان نسبت به بدن خویش همیشه با چالش های اخلاقی، مذهبی و فرهنگی همراه بوده است؛ از این رهگذر نظریاتی مانند نظریه کار در حقوق غربی مطرح شده است؛ در پژوهش حاضر نظریه بدن برای بدن با هدف رفع ایرادات و جبران کمبودهای نظریه کار برای نخستین بار ارایه می گردد؛ مطابق نظریه بدن برای بدن، استفاده از بدن انسان جزیی ضروری برای تحقیقات در حوزه سلامت است و این ضرورت امری کاملا جدید است و نبود سابقه تاریخی حاکی از تصرف انسان در بدن خویش، نمی تواند نافی چنین حقی در زمان حاضر باشد؛ چراکه مبنای معرفت بشر نسل به نسل تغییر می کند؛ بنابرابن عقل بی زمان وجود ندارد و آنچه دیروز ضرورتی نداشته است، می تواند امروز ضروری باشد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر نوع، کیفی و از لحاظ نحوه گردآوری داده ها کتابخانه ای و مبتنی بر مطالعه منابع برخط است. روش تحقیق: این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر نوع، کیفی و از لحاظ نحوه گردآوری داده ها کتابخانه ای و مبتنی بر مطالعه منابع برخط است.

انقلاب مذهبی-ایدئولوژیک سال 1357 ایران موضعی دوگانه را نسبت به بدن و بازنمایی های تصویری آن پدید آورد؛ بدین ترتیب که شکافی میان بدن فیزیولوژیک و جنبه های فرهنگی بدن برقرار نمود. مطالعه این شکاف به ویژه به خاطر نقش آن در درک ویژگی ها و کارکردهای آن چه در این مقاله تحت عنوان «بدن ایدئولوژیک» مورد مطالعه قرار می گیرد، شایان توجه است. بر اساس سه گانه تصویر هانس بلتینگ و مفهوم «مدیوم» در این سه گانه، این مقاله می کوشد شکاف میان بدن طبیعی (فیزیولوژیک) و بدن فرهنگی را آن گونه که در بدن ایدئولوژیک قابل مشاهده است، در متن فرهنگ بصری ایران معاصر مورد مطالعه قرار دهد. در این مقاله نشان داده می شود که این شکاف حاصل رفتار دوگانه رسانگی تصویری (به مفهوم مطرح شده توسط بلتینگ) است؛ بدین شکل که دو حد قطبی پیوستار رسانگی، که در این مقاله رسانگی «برون زا» و «درون زا» خوانده شده اند، وارد کشمکشی می شوند. طی این کشمکش، وجه فرهنگی بدن که به بیان تصویری مخلوق رسانگی برون زا (که در این مقاله، آپاراتوس تصویرسازی ایدئولوژی شیعی است) معرفی خواهد شد، به بهای نفی و انکار و یا «(نا-)نمایی» وجه فیزیولوژیک بدن که حاصل رسانگی درون زا (که تصویرکننده یک «خود»/فرد، بدون دخالت یک «دیگری») است، بازنمایی های تجلیل آمیزی پیدا می کند. در این مقاله، این تجلیلِ همراه با نفی در فرهنگ بصری پسا-انقلابی ایران اساسی ترین ویژگی معرفه «بدن ایدئولوژیک» دانسته می شود؛ بدنی که بررسی مؤلفه ها و کارکردهای آن ناظر بر نقاشی های حوزه هنری در فاصله سال های 1358 تا 1370، موضوع مقاله ی حاضر است.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این پژوهش از زاویه جامعه شناسی بدن به بازخوانی کار زنان و بدن زنان در محیط اقدام شد. هدف از این پژوهش پاسخ گویی به این سوال است که چگونه بدن زنانه در محیط کار نشانه گذاری می شود. پرسشی که این پژوهش درصدد پاسخگویی به آن بود عبارت است از چگونگی اعمال کنترل بر بدن زنان و چگونگی کالایی شدن بدن زنان در محیط کار بوده است. در این پژوهش از روش گرندد تئوری یا نظریه مبنایی استفاده شد که سویه ای نظریه پردازانه دارد. تکنیک جمع آوری داده ها مصاحبه های نیمه ساخت یافته و همچنین مطالعه اسناد و مشاهده است و در تحلیل مطابق با الگوی روش گرندد تئوری در چند مرحله کدگذاری و داده ها مفهوم پردازی شد. یافته ها نشان داد که چگونه قدرت از سویی با دستکاری در بدن زنان آن ها را به رسانه ایدئولوژی بدل می کند و از سوی دیگر بازار دست اندرکار مصرفی کردن و شیء گونه کردن بدن زنان در راستای تولید سود و سرمایه است.

مرلو پونتی فیلسوف پدیدارشناس فرانسوی به دنبال نظریات پدیدارشناسان پیش از خود در باب ادراک آدمی، زیست کردن و بودن در جهان را مهم ترین راه ادراک انسان دانست. مرلو پونتی با استفاده از اصطلاح «بدن-زیسته» از درهم تنیدگی بدن انسان و جهان پیرامون سخن گفت. یکی از نظریه های فلسفی که می تواند رگه هایی از نظریات مرلو پونتی را در آن جست و جو کرد، فلسفه «ترا بشری» است. مقاله حاضر به بیان این موضوع می پردازد که فلسفه ترابشری از طریق شناخت انسان و ترکیب آن با تکنولوژی، تصویری از آینده انسان مطرح می کند که در علم، جامعه شناسی، روانشناسی، هنر و فلسفه تاثیرگذار است. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی به بررسی نظریه های مرلو پونتی در باب التفات بدنی و بدنمند بودن معرفت انسان پرداخته می شود، و به این پرسش ها پاسخ داده می شود که بدن انسان، در فلسفه ترابشری چه جایگاهی دارد و آینده بشری با وجود ترکیب انسان و ربات چگونه خواهد بود. در پایان، نتیجه مشخص می کند که وقتی هوش مصنوعی تجسدیافته (انسان-ربات) بتواند از طریق بدن به معرفتی-مشابه آنچه مرلو پونتی گفته است-دست یابد، تصویر جدیدی از انسان و آینده اش ارائه خواهد کرد.